Tarzıyla Etkiliyor, Peki Oynanış ve İçerik?
Fumi Games imzalı MOUSE: P.I. For Hire, 16 Nisan 2026’da çıkış yaptı ve daha ilk günden itibaren siyah-beyaz “rubber hose” görsel tarzı, noir hikâye yapısı ve caz destekli atmosferiyle dikkat çekti. Daha önce de rubber hose oyunları görmüş ve sanatsal tarzlarından çok etkilenmiştik. Bu tarza verilebilecek en net örnek sanırım Cuphead. Run and Gun türündeki başarılı oyun zorluğu ile hepimizi çılgına çevirmişti. Aynı görsel tarza örnek olarak, Bendy And The Ink Machine, Mad Cheese ve Spiders Everywhere oyunlarını gösterebiliriz. Ben bu tarza bayıldım az daha alayım diyenler diğer oyunlara da bakabilirler.
Aslına bakarsanız MOUSE: P.I. For Hire’ı tek cümleyle, 1930’ların siyah-beyaz çizgi filmlerinden ilham alan, siyah-beyaz olmasına rağmen dönemin müzikleri ile renklenen bir FPS olarak tarif edebiliriz. Ancak oyunun bize sunacakları bu tek cümleyle kalmayacak gibi. Oyunda eski savaş kahramanı ve özel dedektif Jack Pepper’ı kontrol ediyoruz; basit gibi görünen bir kayıp vakası kısa sürede yolsuzluklara, adam kaçırmalara ve birbiri etrafında şekillenen olaylarla büyüyen bir maceraya dönüşüyor. Sıka sıka gittiğimiz temel bir shooter oyunundan biraz daha çetrefilli bir çehreye bürünecek gibi.
Oyunun en güçlü tarafı sanatsal tarzı ve görünüşü. Siyah-beyaz “rubber hose” animasyon estetiği, sadece görselleri vurucu yapmamış, oyunun atmosferini güçlendirmek için oldukça etkili olmuş. Mouseburg’un kirli sokakları, film stüdyoları, opera binaları, bataklıklar ve kanalizasyonları bu görsel anlayışın içinde yalnızca stilize görünmekle kalmıyor, aynı zamanda noir tonunu da sürekli besliyor. Ayrıca caz müzikleri ve Patryk Scelina imzalı soundtrack yaklaşımı da bu dünyayı destekleyen önemli bir katman konumunda.
Asıl nokta ise oynanış ve oyunun bu “biraz” tekdüze oynanışı ne kadar içerikle beslediği. Resmi bilgiler ve ön gösterimler, oyunun yalnızca “gir, vur, çık” mantığıyla ilerlemediğini gösteriyordu. Oyunu oynadıkça Jack Pepper aynı anda birden fazla vakanın peşine düşüyor; fiziksel ipuçları topluyor, NPC’lerle konuşuyor, fotoğraflar çekiyor ve bunları ofisindeki klasik mantar panoya yerleştirerek yeni bağlantılar açıyor. Üstelik bu yapı bir merkez bölgeyle destekleniyor: Jack’in ofisi, yerel bar ve Tammy’nin atölyesi yalnızca menü ekranı gibi çalışmıyor; konuşmalar, yükseltmeler ve mini oyunlarla oyunun dedektiflik tonunu aksiyonun arasına serpiştiriyor. Belirtmiş olduğum merkez bölge de oldukça hoş görünen ve gerçekten çok hoşuma giden bir animasyonla kullanıcıya sunulan bir harita ile diğer görev bölgelerine erişimi sağlıyor.
Oyunun en önemli oynanış unsuru olan çatışmalar eski usul bir yöntem benimsemiş. Doom, Quake gibi oyunlarda kullanılan akıcı FPS akışını, sürekli haraket etme, agresif olma zorunluluğu ile modernize ediyor. Yani bir siper arkasına, engel arkasına geçip durağan bir çatışma yaşamaktan ziyade daha haraketli bir oyun tarzını benimsemeniz gerekiyor. Tommy Gun gibi silahların yanında değişik ekipmanlar, alternatif ateş modları, ıspanak temalı güçlendiriciler, boss savaşları ve kilidi açılan hareket yetenekleri dikkat çekiyor. Duvar koşusu, kanca, çift zıplama ve Metroidvania esintili geçişler de seviye tasarımının düz koridor çatışmalarının ötesine geçmeye çalıştığını düşündürüyor. Kâğıt üstünde baktığımızda bu seçenekler oldukça çeşitli ve güçlü duruyor oynanış adına ama, önemli olan bu seçenekleri ne kadar tekrar edeceğimiz ve oyunun ne kadar uzun olacağı.
MOUSE çıkışıyla birlikte Steam’de “Son Derece Olumlu” kullanıcı değerlendirmesine ulaşmış olsa da, lansmanın hemen ardından çeşitli hotfix güncellemeleri yayımlandı. Resmi notlarda siyah ekran nedeniyle ilerlemeyi durduran sorunlar, bölüm blokajları, çökme problemi, yapay zekâ yol bulma iyileştirmeleri ve final boss davranışlarında düzeltmeler yer alıyor.
Yine de şu anki tabloya bakıldığında MOUSE: P.I. For Hire’ın en büyük başarısı, yalnızca “Cuphead’i andıran bir FPS” etiketiyle anılmayı aşabilecek malzemeye sahip görünmesi. Oyunun elinde dikkat çekici bir görsel kimlik, güçlü bir ses-müzik atmosferi, dedektiflik yapısını aksiyonla birleştiren daha farklı bir kurgu ve tempolu çatışmalar var. Eğer bu unsurlar tam sürüm boyunca ritmini korur ve teknik taraf kısa sürede tamamen oturursa, MOUSE bu yılın en akılda kalan bağımsız aksiyon oyunlarından biri olmaya aday. Şimdilik görünen şey, sadece stil olarak etkileyici oluşu değil, oynanışta da oyunun güzel şeyler vaadettiği; ama genel bir karar vermek için ana hikayenin bütününü ve teknik performansın oynanışı ne derecede olumsuz etkileyeceğini görmek gerekiyor. Oynadığım sürede düşüncelerim her ne kadar olumlu olsa da, oyunda ilerleyip ana hikayeyi bitirerek tam bir yargıya varmak en doğrusu.
Keyifli oyunlar…